అమ్మంటే అమ్మే

పెళ్లితో అమాంతం అందంగా మారిపోయింది రమ్య జీవితం. కోరి చేసుకున్న సుధీర్ కుటుంబం చూపించే అభిమానం ముందు తన గతంలోని బాధలన్నీ మర్చిపోయింది. అత్తవారింటిలో పురుడు పోసుకుని, సుధీర్కి కొత్తగా బదిలీ అయిన కలకత్తా కి వచ్చింది కొద్దిరోజుల క్రితం. 
తన చదువు, ర్యాంక్లు, సాధించిన ప్రైజ్లు, పెద్ద కంపెనీలో ఉద్యోగం ఇవేవీ గుర్తు లేవు రమ్యకి, ఆ నాలుగు నెలల పసి పాప బోసి నవ్వులకి మురిసిపోవడం తప్ప. తనకి ఇంక వేరే ఆశ లేదు మంచి అమ్మ అనిపించుకోవడం తప్ప.

"చూడమ్మా, గదిలో దూరి తలుపు వేసుకుంది నీ కోడలు. అపాయింట్మెంట్ ఇచ్చిన టైమ్ కూడా దాటిపోయేలా ఉంది, ఎలా ఒప్పిస్తావో నీదే భారం" అని తల్లిని ఊదరకొట్టాడు సుధీర్.

"రమ్యా, ఏమీ కాదమ్మా, రెండు నిమిషాలు కళ్ళు మూసుకుని తెరిచేలోపు అయిపోతుంది, బయటకి రామ్మా" అని బ్రతిమాలగా మెల్లగా 
బయటకి వచ్చింది రమ్య. పోనీ నేను అమ్మ వెళ్తాం, నువ్వు ఇంట్లో ఉండు అని సర్దిచెప్పబోయాడు సుధీర్. ఇంజెక్షన్ నొప్పికి ఏడిస్తే కొద్దిగా 
పాలు తాగిస్తే ఏడుపు ఆపుతారు పిల్లలు. దానినే తీసుకువెళ్ళు అని ఒప్పించగా వేక్సిన్ వేయించడానికి తీసుకెళ్లారు పాపని.

వేక్సిన్ వేయించి బయటకి వస్తూ ముక్కులో గొట్టాలు, చేతులకు సూదులతో చిన్నారులని చూసి కలవరపడింది రమ్య. ఒక పసిపాపకి 
సపర్యలు చేస్తున్న ఒక ఆవిడ తన కంటపడింది. ఆమెని చూస్తుంటే బాగా తెలిసిన వ్యక్తిలా అనిపించింది. ఇంటికి వచ్చినా కూడా ఆమె 
మొహమే తన కళ్ళలో మెదులుతోంది.

పరధ్యానంగా ఉన్న రమ్యని "త్వరగా తినేసి పడుకో. ఒక రాత్రి వేళ పాపకి నొప్పి చేసి ఏడిస్తే మళ్ళీ నిద్ర ఉండదు. మిగిలిన పని నేను చూసుకుంటా" అని భోజనం ఏర్పాట్లు చేసింది అత్తగారు.

ప్రయత్నిస్తోందే కానీ నిద్ర రావట్లేదు. హాస్పిటల్లో కనిపించిన వ్యక్తే కళ్ల ముందు మెదులుతోంది. ఎక్కడో బాగా చూసిన ముఖం. ఎక్కడ 
చూసిందో మాత్రం గుర్తురావటం లేదు. మనిషిని పోలిన వాళ్ళు ఉంటారు అని ఎక్కువ ఆలోచించకుండా పడుకోమని సర్దిచెప్పాడు సుధీర్.

"అమ్మా?" అవును అమ్మే. తనకు ఊహ వచ్చాకా ఒకే ఒక్క సారి చూసింది అమ్మని. 

అదీ 16,17 సంవత్సరాల క్రితం. లీలగా గుర్తొస్తోంది తనకి. అమ్మ మాట్లాడకుండా నుంచుని ఉంటే నానమ్మ గట్టిగా ఏదో మాట్లాడి పంపించింది. అప్పుడు తన వయసు 6,7సంవత్సరాలు ఉండచ్చు. అమ్మగురించి నానమ్మ చెప్పడమే కానీ తనకు ఏమీ తెలియదు. అమ్మకి ఏ పనీ చేత కాదనీ, తనని కూడా చూడకుండా చదువు, డిగ్రీలు అని కుటుంబాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసిందని, తనని కలవడానికి కూడా ఎప్పుడూ రాలేదని, 

తనని, నాన్నని వదిలేసి వెళ్లిపోయిందనీ ఇంకా ఏదో ఏదో. క్రమక్రమంగా అమ్మ మీద ద్వేషం పెరిగింది రమ్యకి. ఇంట్లో అమ్మ ఫోటో కూడా 

లేదు. కనీసం తనకి అమ్మ పేరు కూడా తెలియదు. తనకి నానమ్మ, తాత వీళ్ళే రికార్డుల్లో అమ్మ-నాన్న. 

నాన్న అప్పుడప్పుడు వచ్చిఏవో కొని ఇవ్వడమే కానీ నాన్న ప్రేమ కూడా తనకి తెలియదు. పిన్ని, తమ్ముడు ఉన్నారు కానీ ఎప్పుడైనా 

పండగలకే వస్తారు. ఈ జీవితంమీద తనకు ఉన్న కసిని చదువుతో కప్పి పెట్టుకుంది రమ్య. ఎన్నో ర్యాంకులు, బహుమతులు సాధించింది. 

వీటన్నిటినీ మరిచిపోయేంత ప్రేమ అత్తవారింట దొరికింది రమ్యకి.

మరుసటి రోజు సాయంత్రం పాపని అత్తగారికి అప్పచెప్పి ముందురోజు వెళ్ళిన హాస్పిటల్ కి మళ్ళీ వెళ్లింది. అక్కడ విచారించగా, ఆమె అక్కడ యునివర్సిటి లో ఫిజిక్స్ ప్రొఫెసర్ అనీ, రోజూ తను, తన 12 సంవత్సరాల  కూతురు వచ్చి రెండు గంటలు ఈ పేషెంట్ లకిసేవ చేస్తారని, మరి కాసేపటిలో వస్తారని తెలిసింది. ఆమె రాగానే రమ్య "మీరు ... మీరు.... మీ పేరు...." అంటూ 
నానుస్తుంటే ఆవిడ "ఏమ్మా రమ్యా బాగున్నావా?" అని అడగగానే రమ్య కి నోటిలో మాట రాలేదు. ఇద్దరి మధ్యా గడిచిన పది నిమిషాల 
నిశ్శబ్దం. తరువాత రమ్య మెల్లగా లేచి ఇంటికి బయలుదేరింది.

"ఏమీ అడగాలని కానీ ఏదైనా చెప్పాలని కానీ లేదా" అన్న మాటకి రమ్య వెనక్కి తిరిగి ఆవిడ కళ్లలోకి చూసింది. చిన్న నవ్వు నవ్వి తిరిగి 
వెళ్లబోయింది. 

"పోనీ నీలో ఉన్న కోపాన్ని తీర్చుకోవచ్చు కదా?" 
"నాకు నీమీద కోపం కాదు ద్వేషం ఉంది. నువ్వు పదిసంవత్సరాల క్రితం ఏదో ప్రమాదం లో చచ్చిపోయావని మా నానమ్మ చెప్పింది. ఆవిడ అలా ఎందుకు చెప్పిందో తెలియదు కానీ నువ్వు ఈరోజు నాకు కనబడకుండా ఉంటే బాగుణ్ణు అని మాత్రం అనిపించింది. నువ్వు నువ్వు 
కాకుండా ఉంటే బాగుణ్ణు అనుకుంటూనే ఇక్కడకి వచ్చాను. నాకు ఆ అదృష్టం కూడా లేదు అని తెలిసింది."

"నువ్వు నన్ను ఎన్నడూ చూడలేదు, నాతో గడపలేదు. ఎవరో చెప్పిన మాటలని బట్టి నా మీద ఒక అభిప్రాయం నువ్వు ఏర్పాటు 
చేసుకున్నావ్. నా వైపు వాదన కూడా వింటే నీ ద్వేషానికి ఒక అర్థం వస్తుందేమో. నాకు ఆ అవకాశం ఇస్తావా" అని ప్రాధేయపడింది ఆమె.

వింటాను చెప్పు అన్నట్టు కుర్చీ లో తిరిగి కూర్చుంది రమ్య.

 "మా అమ్మ నాన్న లకి నేను ఒక్కత్తినే కూతుర్ని. చిన్నప్పటినుండి బాగా చదువుకున్నాను. గారంగా పెరగడం వల్ల నాకు ఇంట్లో పనులు 
అవీ సరిగా వచ్చేవి కావు. నన్ను చదువుకోవడానికే మా తండ్రి ఎక్కువ ప్రోత్సహించేవారు. నా M.Sc. అవుతుండగా మీనాన్నగారితో నాకు పెండ్లి అయింది. నువ్వు పుట్టినపుడు నేను Ph.D. చేస్తూ ఉండేదాన్ని. మీ నానమ్మకి నేను మీ నాన్నని మించి చదువుకోవడం ఇష్టం లేదు. నన్ను అక్కడితో ఆపేయమని చాలా సార్లు బలవంతపెట్టారు. మీ బామ్మ కి ఎదురు చెప్పలేక, నాకునచ్చ చెప్పలేక మీ నాన్నగారు మధ్యలో నలిగిపోయేవారు. నీకు రెండు సంవత్సరాల వయసు ఉంటుంది అప్పుడు. ఒక్క నెల రోజులు నేను మా ప్రొఫెసర్ గారితో పని చేస్తే నా 
డాక్టరేటు పూర్తి అవుతుందని, ఈ సమయం లో వెనక్కి తీసుకోవద్దని, మీనానమ్మని ఆయన ఒప్పిస్తా అని మా నాన్న గారు నన్ను తీసుకు వెళ్లారు. ఏది ఏమైనా నిన్ను నాతో పంపడానికి మీ నానమ్మ ఒప్పుకోలేదు. నెల రోజుల్లో ఎటూ వస్తాను కదా అని నిన్ను వదిలి మా 
నాన్నగారితో వెళ్ళాను. ఆ తరువాత ఎంత ప్రయత్నించినా నిన్నుకలవనివ్వలేదు. మానసికంగా క్రుంగిపోయిన నేను డిప్రెషన్ లోకి వెళ్ళడం 
వల్ల, నాకు మానసిక సంతులత లోపించిందని మీ నాన్నతో నన్ను వేరు చేశారు మీ నానమ్మ, తాతగారు. నేను కోలుకుని తిరిగి నిన్ను 
అడగడానికి మీ నానమ్మ ఇంటిని వెతుక్కుంటూవచ్చాను. అప్పటికే మీ నాన్నగారికి ఇంకో వివాహం జరగడం, ఎట్టి పరిస్థితి లోనూ నిన్ను 
ఇవ్వడం కుదరదని పంపడం నాకు తీరని అన్యాయాలు. 

నా స్నేహితురాలి ద్వారా నీ గురించి అప్పుడప్పుడు సమాచారం తెలుసుకుని తృప్తి పడేదాన్ని. నువ్వు సాధించిన ర్యాంకులు, ప్రశంసలు   చూసి మురిసిపోయేదాన్ని. ఒంటరిని అయిన నేను ఇక్కడ యునివర్సిటిలో ఉద్యోగం రావడం తో ఇక్కడకి వచ్చి స్థిరపడ్డాను. ఒంటరితనాన్ని దూరం చేసుకోవడానికి దీనిని పెంచుకుంటున్నాను. దీని పేరు రమ్య. నా మాటలు నమ్మి నీ మనసు కుదుట పడితే నాకంటే 
సంతోషించేవాళ్లు ఉండరు........"

ఆమె మాటలు పూర్తి కాకుండానే అక్కడనుండి వెళ్లిపోయింది రమ్య.

ఆవేదనతో వళ్ళో పడుకున్న రమ్య తల నిమురుతూ "రమ్యా! అమ్మ అమ్మేరా. ఎక్కువ ఆలోచించకు.  అన్నం తిందువుగాని పద" అని ఆప్యాయంగా ఊరడించిది అత్తగారు.

"మరి మా నానమ్మ కూడా అమ్మే కదా? మరి నాలో ఇంత ద్వేషం ఎలా నింపింది."

"నానమ్మ తన కొడుకు ఎక్కువ స్థాయి లో ఉండాలి అని కోరుకుంది. అందుకే కొద్దిగా పంతం వల్ల అలా ప్రవర్తించింది. తరవాత నీకు తల్లయింది. నిన్ను దూరం చేసుకోలేకపోయింది. ఎంతైనా అమ్మ కదా?"

ఈ ప్రపంచంలో తనకంటే అదృష్టం ఎవరికీ లేదనిపించింది ఆసమయంలో రమ్యకి. ముగ్గురు అమ్మలు నాకు అని సంతోష పడుతూ అత్త'అమ్మ' ని గాఢంగా కౌగలించుకుంది. 

జీవిత గమ్యం

"ఇన్ని సంవత్సరాల తరవాత చదువు తిరగేసి, మొదటి  కేసు గెలిచినందుకు కాంగ్రాట్యులేషన్స్. అదీ ఏ లాభాపేక్ష లేకుండా మీ ఇంట్లో పని చేసే అమ్మాయికి న్యాయం జరగాలనే సేవా దృష్టి తో వాదించడం అందులో విజయం సాధించడం" అంటూ గొప్ప సైకాలజిస్టు అయిన గీత పొగుడుతుంటే  సంతోషం తో కూడిన గర్వం కలిగింది. నేను గీత ఒకప్పుడు కలసి చదువుకునేవాళ్లం. పెళ్లి, పిల్లల బాధ్యత తో నేను చదువుకి స్వస్తి చెప్పాను కానీ తాను మాత్రం సైకాలజీ లో డాక్టరు పట్టా సాధించి మంచి కౌన్సిలర్ గా పేరు తెచ్చుకుంది. నా పిల్లలు డిగ్రీ చదువులకి వచ్చాకా, గీత సలహాతో మా వారి ప్రోత్సాహం తో 'లా ' చదివాను. మా వారు లాయరు కావడం తో నాకు కొంచం సులువుగానే పట్టా చేతికొచ్చిందని చెప్పొచ్చు.

అందరికంటే ఎక్కువ క్రెడిట్ మాత్రం లక్ష్మి కి చెందాలి అని మనస్ఫూర్తి గా చెప్పగలను.

కాఫీ తీసుకొచ్చిన లక్ష్మి కి కూడా శుభాకాంక్షలు చెప్పింది గీత. ఇంతలో లక్ష్మి "అమ్మా మీరు ఇంకో కేసు టేకప్ చేయాలి. నాకు నా భర్త నుంచి విడాకులు ఇప్పించాలి"

ఆ మాటకి మా ఇద్దరికీ నోటి మాట రాలేదు.

రెండున్నర సంవత్సరాల క్రితం లక్ష్మి మా ఇంటికి వచ్చింది. ఐదవ తరగతి కూడా చదవని దాని వయసు ఒక ఇరవై సంవత్సరాలు ఉంటుంది. నాజూకుగా, తీరువ గా ఉన్నట్టు అనిపించింది చూడగానే. పక్క ఊళ్ళో మావారి స్నేహితుని ఇంట్లో పని చేసే లక్ష్మికి పెళ్లి చేసి ఈ ఊరు పంపింది వాళ్ళ అమ్మ. తండ్రి లేకపోయినా  ప్రభుత్వ ఉద్యోగిని ఇచ్చి, ఉన్నదాంట్లో ఆర్భాటంగా పెళ్లి చేసింది. అంతవరకు ఇంటి పని నేనే చేసుకునే అలవాటు ఉన్నా చదువు పరీక్షల సమయం లో కాస్త చేదోడుగా ఉంటుందని పనిలో పెట్టుకోవడానికి ఒప్పుకున్నాను. చాలా కొద్ది రోజులకే లక్ష్మి మా ఇంట్లో మనిషిలా అలవాటు అయిపోయింది. నాకంటే పొందికగా పని చేస్తుందని చెప్పడానికి ఏ భేషజమూ లేదు నాకు. పట్నం లో దొరికిన  అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకుని చాలా త్వరగా కుట్లు అల్లికలు వంటివి  కూడా నేర్చుకుంది లక్ష్మి. కూతురు లేని లోటు తీర్చడానికే ఇది నా ఇంటికి వచ్చిందా అనిపించేది నాకు చాలా సార్లు.

అది ఈ ఊరు రావడం నా అదృష్టమో దాని దురదృష్టమో తెలియదు కానీ, ఒకొక్కరోజు తాగి వచ్చి భర్త కొట్టిన గాయాలు దాని మొహం మీద కనపడి నపుడు మాత్రం కడుపులో బాధ తన్నుకు వచ్చేది. ఆవేశం తో నేను దాని భర్త ని తిడితే పోనీలెండమ్మా, ఏదో బలహీనత. తాగిన మైకంలో ఏమి చేస్తున్నాడో తెలియక కొడతాడు. మనిషి చెడ్డవాడు కాదు అని నాకే సర్ది చెప్పేది. ఒకటి రెండు సార్లు దాని భర్త ని ఇంటికి పిలిచి మందలించినా పెద్దగా ప్రయోజనం లేకపోయింది. నాకు డిగ్రీ వచ్చిన రోజు నాకంటే దానికే ఎక్కువ సంతోషం కలిగింది.

రెండు నెలల క్రితం తల్లికి బాలేదని తెలిస్తే చూడడానికి ఊరు వెళ్ళి, తిరిగి వస్తూ మూడు సంవత్సరాల పాపని వెంట బెట్టుకుని వచ్చింది. చూడడానికి ముద్దుగా బొద్దుగా ఉంది ఆ పాప. మూడు సంవత్సరాల క్రితం కూలి పని కి వెళ్ళి వస్తుంటే అప్పుడే పుట్టిన పాపని ఎవరో రోడ్డుమీద వదిలేస్తే లక్ష్మి, దాని తల్లి దయతో దాన్ని తెచ్చుకుని పెంచుకుంటున్నారుట. చాలా మంది మీకే దిక్కు లేదు ఇంకా ఆ పసిగుడ్డుని ఎలా సాకుతారు అని వారించినా మేము తినే గంజి అన్నమే దానికి పెడతాము అని ఊరందరికీ సర్ది చెప్పి పెంచుకుంటున్నారు. లక్ష్మి పెళ్లి అయ్యాకా ఆ పాప ని తల్లే చూసుకుంటోంది. ఇప్పుడు తల్లి కి ఆరోగ్యం బాగాలేదని ఆ పిల్ల బాధ్యత ఇది తీసుకుంది. దయాగుణం ఉండాలి కానీ సంపాదనకి దానధర్మాలకి సంబంధం లేదు అనిపించింది ఆ క్షణం నాకు. ఈ బిడ్డ పెంపకం లో నాకు తోచిన సాయం నేను చేద్దాం అని అనుకున్నా మనసులో.

రోజూ కంటే కాస్త ముందుగా వచ్చింది లక్ష్మి ఆరోజు పనిలోకి రోజూ కంటే కాస్త ఎక్కువ గాయాలతో, ఎర్రబడిన కళ్ళతో. ఏమైంది మళ్ళీ తాగొచ్చి గొడవ చేశాడా అన్నా నేను ఆవేశం తో. ఈసారి పోనీలెండమ్మా అనలేదు లక్ష్మి. "ఈ బిడ్డ నాకే పుట్టిందని, ఎవరితోనో తిరిగి బిడ్డని కని తనని మోసం చేసి పెళ్లి చేసుకున్నా అని, నన్ను వదిలేస్తా అని అంటున్నాడు. తనతో కాపురం చేయాలి అంటే ఈ బిడ్డని అనాథ ఆశ్రమం లో పడేయమంటున్నాడు" అని వాపోయింది లక్ష్మి.

వదిలేయడం అంతా సులువా? కోర్టు విడాకులు ఇవ్వద్దూ అన్నా నా లాయరు బుర్ర ఉపయోగిస్తూ. మాలో కోర్టులు విడాకులు ఉండవు అమ్మా. భర్త వదిలేస్తున్నా అని చెప్పితే అవే విడాకులు. ఈ బిడ్డ నాకు పుట్టలేదని ఎలా నిరూపించుకోగలను మీరే చెప్పండి. రెండు సంవత్సరాలలో నన్ను ఇంత బాగా అర్థం చేసుకున్నాడు నా భర్త. ఇక చేయగలిగినది ఏదీ లేదు. మీకు తెలిసిన రెండు మూడు ఇళ్ళలో పని చూపిస్తే ఈ చంటి దానికి కాస్త లోటు లేకుండా చూసుకుంటాను అని అనగానే దాని గుండె ధైర్యాన్ని మెచ్చుకోవాలి అనిపించింది.

దాని భర్త ని పిలిపించి సర్ది చెప్పడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేశాం నేను మావారు కలసి. నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు వదిలేయడానికి కుదరదు కోర్టు విడాకులు ఇచ్చేవరకు అది నీ భార్యే. విడాకులు ఇస్తే నీ జీతం లో కొంత భాగం దానికి ఇవ్వాల్సి వస్తుంది అని బెదిరించి రాజీ కుదర్చడానికి అన్ని అస్త్రాలని వాడాం. ఆ పాపని వదిలేస్తే కాపురం చేస్తానని లేదంటే తానే కోర్టు కి వెళ్ళి ఇద్దరి పీడ వదిలించుకుంటా అని భీష్మించుకుని కూర్చున్నాడు.

ఈ బిడ్డ నీకు పుట్టలేదని నిరూపించచ్చు, అదేమంత కష్టం కాదు. అయినా ఈ పాపని ఏ అనాథ ఆశ్రమంలోనో చేర్పిద్దాం. దూరంగా ఉంటూనే దీని బాగోగులు చూద్దాం. రోడ్డు మీద దొరికిన పాప కోసం నీ జీవితం పాడుచేసుకోకు అని సర్ది చెప్పా ఒక సాధారణ తల్లి హృదయంతో.

పాపని ఎక్కడ ఉంచాలి అనే విషయం తరువాత. ఇది నాకు పుట్టలేదు అని నిరూపించొచ్చా అమ్మా అని ఎంతో ఆశగా అడిగిన ఆ లక్ష్మి అమాయక కళ్ళు నా కళ్ళలో నీళ్ళు తెప్పించాయి. నిరూపించొచ్చు. అవసరమైతే నీ తరఫున నేను వాదిస్తా అన్నా ఏదో లాయర్ అయిపోయానన్న గర్వంతో. ఆ మాటకి లక్ష్మి పట్టిన పట్టుకి ఫలితం ఇదిగో నా మొదటి కేసు గెలవడం.

ఇంతా కష్ట పడింది నీ సంసారం నిలబెట్టడానికే కదా. పాప బాగోగులు నేను కూడా పంచుకుంటా. దానిని మంచి హాస్టల్ లో పెట్టి చదివిద్దామ్. నీ సంసారం పాడు చేసుకోకు అని సర్ది చెప్పబోయిన నామాట వినకుండా మీరు నా తరఫున వాదిస్తారా లేదా అది చెప్పండి చాలు అని ఒకింత గట్టిగా అడిగింది లక్ష్మి. ఇన్ని రోజుల్లో ఎప్పుడూ అలా మాట్లాడింది లేదు.

నూవ్వైనా చెప్పవే కౌన్సిలరు, చేతులారా జీవితం పాడుచేసుకుంటోంది. ప్రభుత్వ ఉద్యోగం భర్తది. చక్కగా పిల్లాపాపలతో హాయిగా గడపక ఎవరో అనాథ బిడ్డ కోసం మతి చెలించినట్టు మాట్లాడుతోంది. ఈ కేసుకి, హాస్పటల్ కి దాచుకున్న సొమ్ము మొత్తం ఖర్చు పెట్టింది. తీరా అన్నీ దానికి అనుకూలంగా వచ్చాక ఎలా వాగుతోందో చూడు. ఒంటరిగా బ్రతకడం అంటే అంత సులువా? లేదా విడాకులు తీసుకుంటే డబ్బులు వస్తాయని ఆలోచనా? TVలో పేపర్ లో చూడట్లేదా రోజుకి ఎన్ని మానభంగాలో. భర్త తో ఉండడం లోనే  సామాజిక భద్రత, ఆర్థిక భద్రత ఉన్నాయి అని దానికి అర్థం అయ్యేలా చెప్పు అన్నాగీతతో నాలో వస్తున్న ఆవేశాన్ని ఆపుకోలేక.

నీ భర్త విడాకులు కోరినప్పుడు పొరాడి ఇప్పుడు ఎందుకు నువ్వే ఇలా అడుగుతున్నావు అని అడిగింది గీత దాని స్టయిల్ లో.

"నాకు చిన్నప్పుడే నా తండ్రి చనిపోయాడు. మా అమ్మ కష్టపడి నన్ను పెంచింది. ఈ పసిదాన్ని పెంచడం మాకు ఎప్పుడూ కష్టం అనిపించలేదు. ఉన్నదానిలో సంతోషం గా గౌరవంగా బ్రతికాము. నా భర్త ఎంత కొట్టినా నాకు ఎప్పుడు బాధ అనిపించలేదు. అది తన బలహీనత అని సరిపెట్టుకున్నా నేను. నా గుణమే సరైనది కాదంటే ఒప్పుకోలేకపోయాను. నా నిజాయతి నిరూపించు కోవడానికి నేను ప్రయత్నించాను. రేపు ఈ పాప పెద్ద అయ్యాకా దానికి కూడా నామీద నమ్మకం, గౌరవం పోకూడదు అనే నేను ఇంత శ్రమ తీసుకున్నాను. కేవలం ఒక వ్యక్తి కి భార్య గా ఉంటేనే భద్రత ఉంటుందంటే నేను నమ్మను. TVలో చెప్పుతుంటే విన్నాను మానభంగం చేసిన వాళ్ళని నపుంసకులు చేయాలి సమర్ధించేవాళ్లు SMS చేయండి అని.  ఈ దేశం లో ఎంతో మంది స్త్రీలు  మగవాళ్ళకి బలి అవుతున్నారు. భార్యకి ఇష్టం లేనప్పుడు చేసినా, ప్రేమ పేరుతో మభ్యపెట్టి చేసినా అది మానభంగమే అని నా ఉద్దేశ్యం. మానభంగం శరీరానికి కాదు మనసుకి ఉంటుంది అని అనుకుంటా నేను. రేపు మా అమ్మని కూడా చూసుకోవలసిన బాధ్యత నామీద ఉంది. డబ్బు, మేడలు లేకపోయినా చక్కగా బ్రతకవచ్చు కానీ ప్రేమ, నమ్మకం లేకుండా కాపురాలు చేయలేము. ఆ మనిషితోనే సంబంధం వద్దు అనుకున్నప్పుడు అతని సంపాదన మీద ఎందుకు ఆశ ఉంటుందమ్మా? నా కాయకష్టం తో అభిమానం గా బ్రతకగలనని నమ్మకం నాకు ఉంది. మీలాంటి మంచి వాళ్ళ అండ నాకు ఎప్పుడూ ఉంటుంది. దయచేసి మీరు ఈ సహాయం చేసిపెట్టండి" అంది తన జీవిత గమ్యం మీద చక్కటి అవగాహన ఉన్నదానిలా.

లక్ష్మి మీద కాదు, తన భర్త మీద జాలి వేస్తోంది నాకు ఈ క్షణం. వజ్రం లాంటి భార్యని అజ్ఞానం తో పోగొట్టుకున్న నిర్భాగ్యుడు లా అనిపిస్తున్నాడు. తనతో పాటూ తన తల్లికి కూడా డి‌ఎన్‌ఏ పరీక్ష జరిపించమని పట్టిన పట్టుకి అంతరార్థం ఇప్పుడు అర్థం అయింది.

చదువుకోక పోయినా లక్ష్మి ఆలోచనా విధానం, దాని ఆత్మ స్థైర్యం ఎంతో నచ్చాయి నాకు. చదువుకి-మనోధైర్యానికి, చేసే పనికి-ఆత్మ గౌరవానికి, సంపాదనకి-గుణానికి ఏరకమైన సంబంధము లేదనే విషయం లక్ష్మి నాకు నేర్పిన పాఠం. నేను చదువుకున్న న్యాయ శాస్త్రం తో దానికి దక్కవలసిన న్యాయానికి నావంతు సాయం చేయడానికి నిర్ణయించుకుని, ఆ తల్లి కాని తల్లిని ప్రేమగా చూస్తున్న  చంటిదాన్ని ఎత్తుకుని ఆప్యాయంగా మొదటిసారి ముద్దాడాను.